Kennissenkring

Als je een paar maanden rondloopt in een ziekenhuis bouw je zomaar ineens een hele nieuwe kennissenkring op. Die bestaat niet alleen uit artsen en verpleegsters, maar ook uit mensen die je regelmatig tegenkomt op de dagbehandeling. Andere kankerpatiënten dus. Je maakt met die mensen een babbeltje en hun situatie en verhalen blijven je meestal bij. Ineens heb je een band.

Toen we donderdag op de parkeerplaats van het ziekenhuis aankwamen, stapte net een dame in een auto. Ik herkende haar direct. En zij mij ook. Spontaan stapte ze weer uit en kwam naar me toe.

Zij: “Hey, hallo, hoe gaat het met je?”
Ik: “Nou, eeeh, ’t is erg spannend. Ik krijg zometeen de uitslag van de scan… En met jou”
Zij: “Het gaat goed. Ik heb net de laatste kuur gehad. Ik ben er voorlopig vanaf. Bij jou is het vast ook goed. Heel veel succes!”
Ik: “Jij ook. Geniet ervan!”

En weg was ze weer. Shakira was wat vebaasd, want ze had haar nog niet eerder gezien. Maar ze was duidelijk geraakt door de warmte van de dame in kwestie.

Toen we na het – inderdaad – goede nieuws weer naar de uitgang van het ziekenhuis liepen en ik mijn best moest doen om niet al in het ziekenhuis te gaan juichen als Van Basten na zijn fabuleuze 2-0 in de EK-finale van ’88, kwamen we een andere bekende tegen… Het was de “borstkankerdame” waarover ik al eerder heb geschreven.

Ze zag er niet zo best uit. Erg vermoeid, met donkere vlekken rond haar ogen. Ik ben me erg goed bewust van haar situatie – ze is terminaal – en was redelijk geschokt door haar uiterlijk. Ik ken haar – ondanks haar ziekte – als een heel energieke vrouw die vol levenslust en levenskracht zit. Ze heeft zich neergelegd bij haar lot en doet er alles aan om nog zoveel mogelijk uit haar leven te persen.Toen ze vroeg hoe het met me ging, moest ik dan ook even slikken en wilde ik vooral niet al te enthousiast doen…

Ik: “Eigenlijk gaat het heel erg goed. We hebben net heel goed nieuws gehad. De kanker lijkt weg.”
Zij: “Wat geweldig voor je. Ik ben zo blij voor je. Je hebt het zo verdiend.”
Ik: “Dank je. We zijn ook heel blij. En hoe gaat ’t met jou?”
Zij: “Ik voel me helemaal niet lekker. Ik ga morgen voor een paar dagen naar Ierland, maar ik ga toch maar even op controle…”
Ik: “Kun je wel gaan dan?”
Zij: “Kan me niet schelen. Ik ga sowieso! Waarom zou ik het niet doen?”
Ik: “Dat is ook zo. Genieten zolang het kan.”
Zij: “Weet je… Er loopt hier een meisje rond van 33 die in dezelfde situatie zit als ik. Ik heb haar een paar keer gesproken. Ze komt niet verder dan ‘ik ben juridisch beleidsmedewerker’. Ik vind dat zoooo erg. Is dat dan alles in je leven…? Jullie zijn niet zo. Jullie gaan er wat van maken. Ik ben zooo blij dat jullie goed nieuws hebben gekregen!”
Wij: “Slik…”
Zij: “Ik ga nu snel verder anders ben ik te laat voor m’n afspraak. Ik ben echt heel blij voor jullie. Geniet ervan!” Ik: “Jij ook. Hou je sterk.”

En ze liep weer door. Terwijl Shakira en ik het moment op ons aan het lieten inwerken en zij alweer halverwege de gang was, draaide ze zich nog een keer om en riep: “Ik ben zo blij dat ik je nog even gezien heb!”

Ik had het niet meer. Ik wist echt niet meer wat ik moest zeggen. Ik mompelde geloof ik nog iets inhoudsloos… Ik wilde haar helpen, maar voelde me helemaal machteloos. Wat een onrecht dat zo’n sterke vrouw zoiets moet overkomen. Wat een liefde heeft deze vrouw nog om te delen. Ik had haar vast moeten pakken en een dikke knuffel moeten geven…

M’n voorgevoel zegt dat we haar voor het laatst hebben gezien. Ik hoop zo voor haar dat ze nog kan genieten van wat hoogtepunten en ik hoop zo dat haar einde waardig zal zijn. Dat verdient ze… en nog veel meer!

Advertenties

14 comments

  1. Ja zeker in zo’n ziekenhuis komen blijdschap en verdriet, genieten van het leven en de eindigheid ervan zo dicht bij elkaar en beleef je die emoties in alle heftigheid ook heel intens. Dat is ook heel bizonder en maakt dat je niet meer alles voor vanzelfsprekend aanneemt. Je leert en groeit……
    gr. Therese

  2. de vorige reactie hoorde natuurlijk bij de voetbal, ik klikte niet goed. Maar ik vond deze dame toen ik ze ontmoette ook zo sterk en bijzonder. Fijn dat je ze nog even hebt gezien, zal haar hoe dan ook toch ook goed hebben gedaan.

  3. Jules, wat een waardevol verslagje: dat spreekt zoveel liefde/menselijkheid uit. Iedereen, die aan de ”voetbalgekte” lijdt, zou dit moeten lezen. Want waar draait ’t nu echt om in ons leven? Ik denk, dat de dame op weg naar Ierland, dit helemaal met mij eens is en …….. je hebt haar blij gemaakt……..

    Groetjes

    Ali Wolff

  4. Mooi geschreven en heel erg herkenbaar. Mooi he hoe sommige mensen kunnen zijn in van die mensonterende situaties. Maar ik denk af en toe dat het ook dankzij de situatie is. Ik weet van mezelf en lotgenootjes om mij heen dat als je dood gaat, je een hele andere instelling krijgt. Heel veel dingen doen er opeens niet meer toe. Ongeschreven regels, geschreven regels…je lapt ze makkelijker aan je laars. En doodgaan is ook niet altijd het ergst denkbare denk ik. En als je dat weet/gelooft dan heb je een soort rust waardoor je er juist voor een ander kan zijn terwijl jij de patiënt bent.
    Fijn om te lezen dat jij goed nieuws hebt gehad. En ik herken het gevoel van dat je dan niet te hard tegen lotgenoten kan juichen.

    Liefs, Anna (Hyves)

  5. Dag Jules, bij mij (momenteel in een kwetsbaar evenwicht) biggelen een paar traantjes over mijn wangen: hoe ontroerend en ook herkenbaar is je verhaal! Wat zitten geluk en verdriet soms dicht bij elkaar he?! Ik had het laatst op een receptie: toen een vriend van mijn man vroeg hoe het ging. Ik had toen ook net de uitslag ‘schoon’ gekregen en vertelde dat. Hij barste in een snikken uit: hij was drie weken eerder – na een lange lijdensweg – zijn vader aan kanker verloren. De tranen waren van vreugde: dat wij de strijd nu eindelijk wel eens mochten winnen. Evenzo vond ik het vreselijk moeilijk om mijn schoonmoeder (terminaal borstkanker) het goede nieuws te vertellen: het voelde haast een beetje alsof ik haar nu in de steek laat. Niet langer hand in hand het gevecht aan: zij moet ‘alleen’ verder in haar strijd….
    Zomaar voorbeelden die maar aangeven hoe herkenbaar je verhaal is. Kanker is een rotziekte, maar het schept ook banden en leert je zoveel over het leven. Laten we die laatste dingen koesteren!

    Liefs Mariska

    PS. Soms voelt het of je vanuit respect voor anderen niet mag vieren. Maar zij zijn daar vaak zelf de grootste voorvechters van. Jij hebt binnenkort een knalfeest te vieren en het is je enorm gegund!

  6. Lieve Jules,

    Pfffff … slik …. heel mooi! Moet hierop even reageren om je te laten weten dat het zo mooi zou zijn als dit bewust zijn (want dat is het) wat meer zou leven in de hedendaagse maatschappij.
    Weet je Jules wat mij zo verbaasd is waarom de mensheid heden dag in grote lijnen helaas zo ver weg van het LEVEN staat. Ik heb het dan vooral over ‘gezonde’ mensen. Die dus een onbetaalbaar bezit in handen hebben – lichamelijke en geestelijke – gezondheid. Het is verdrietig om te zien hoe vaak en veel er onbewust met het ZIJN omgegaan wordt. Als ik lees wat jouw ervaring is met de ziekte kanker en dan nu de ontmoetingen met mede patienten waarmee je dan automatisch te maken krijg, dan lees ik ondanks het verdriet, boosheid, gevecht, verlies …. dat daarbij heel veel zachtheid, warmte, liefde … en dan ook vooral het elkaar zoveel GUNNEN komt kijken. Zo hoort voor mijn gevoel het leven geleefd te worden. Ik hoop dan ook dat er een heleboel mensen jouw blog lezen en de vele andere ervaringen van mensen die het moeten doen met een ziekte.
    Het zou zo fijn zijn als iedereen wat vriendelijker naar elkaar zou kunnen zijn zonder daar eerst voor ziek te moeten worden. Want het is vaak wel zo, dat het zo gaat. Dank je nogmaals Jules voor de openheid, het mogen meekijken in jouw leven met je vriendje Hodgkin zoals jij deze noemt. Ik schreef je toen al dat ik hoopte dat dit een tijdelijk vriendje zou zijn zoals een moeder tegen haar dochter zou zeggen als ze thuis komt met net dat foute vriendje aan haar arm! Ik blijf je volgen/lezen en gun jou en een ieder die dit leest gezondheid, liefde en wijsheid in het leven.

  7. He Jules heel erg mooi nieuws om te horen. Gefeliciteerd. Dirk sprong ook een gat in de lucht. Vele mensen leven met je mee. Ik vind het wel eng om te lezen dat idd lief en leed soms dicht bij elkaar liggen. Maar een positieve houding en doorzettingsvermogen zijn de motor om op voort te gaan. Keep this spirit going.Heel veel succes de komende periode en ik hoop eind van het jaar samen (in Breda) of ergens anders een drankje te drinken. Groeten Bart

  8. Ja Jules, als we zelf leed of ziekte of verlies door moeten gaan, wordt ons hart veel gevoeliger..Ik kan me nog herinneren alsof het gisteren was, toen op de begrafenis van jouw oom Ber (die jij nooit gekend hebt) ineens een echtpaar voor me stond die ik misschien 2 of 3 keer in het ziekhuis ontmoet had, de man was erg ziek , iets met de darmen en Oom Ber had kanker. Maar het feit dat dit paar dat helemaal in een andere plaats woonde(ze hadden de naam in de krant herkent!) mij wilde bezoeken gedurende zo’n moeilijke tijd…ik kon toen mijn tranen niet meer bedwingen, het was niet verdriet maar het fijne gevoel dat mensen die ik toch helemaal niet kende, zoveel warmte en liefde kunnen geven…Blijf je hart open houden, het is het mooiste geschenk dat je ooit kunt ontvangen. Liefs, ook voor Shakira en de meisjes, Tante Miek

  9. Jules, Ik heb net je bericht gekregen en de prachtige reacties gelezen. Als je die leest voel je hoe mooi de mens kan zijn. ook het verhaal van tante Miek vind ik geweldig mooi. Ik heb wel collegae gehad die een blog bij hielden, maar dat jij dit uitbreidt naar je omgeving in het ziekenhuis vind ik erg mooi. Fe mens tegemoet reden en durven aanspreken als ze zo ziek zijn is voor de persoon in kwestie heel fijn. ik heb net een vriendin moeten afgeven. Ze hadden weinig familie en vrienden, maar dat je met haar belt, mailt en opzoekt en dan ook nog wordt uitgenodigd om afscheid te komen nemen, terwijl je weet, dat ze minder dan 2 weken te gaan heeft is heel wat. We zaten daar ook met elkaar, haar man, dochter en 2 dochters zo van hoe kan dit nou? Is dit de laatste keer? Zij aangekleed vertelde gewoon wat ze allemaal had geregeld en nog wilde doen die dag en de volgende ochtend. Ze zei: en dan stop ik ermee. Mensen zijn zo sterk en ook zo mooi als ze puur durven zijn. Jij durft dat Jules. Dat is een kwaliteit. Uit zo’n proces kom je zo sterk uit, dat je een licht of baken wordt voor andere mensen. Misschien dat je daarom beter moet worden, omdat er nog zo’n grote rol voor je is weggelegd. Dit voor vandaag.

    Je achternicht Marianne Brekelmans

  10. Hoi Juul,

    Ik wilde even tegen je zeggen dat ik het super vindt te lezen dat je uitslag positief was/is! Erg goed! Groeten en geniet ervan. Bas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s