Een waardig afscheid

Gisteren hebben we afscheid genomen van mijn schoonvader. Wat een dag… Het goot pijpestelen toen hij uit zijn huis werd opgehaald en de zon begon te schijnen toen hij afdaalde in zijn laatste rustplaats. Alsof hij eerst moest huilen om zijn vertrek en ons daarna het licht gaf van zijn leven.

De afscheidsplechtigheid was heel mooi. Er stonden ontzettend veel bloemen op en rond zijn kist, een echte bloemenzee. Bloemen van familie en vrienden, verwacht en onverwacht. De ceremonie was ook goed bezocht. Er moesten veel mensen staand in de ruime aula. Het is fijn om te merken dat zoveel mensen hem een laatsten dienst wilden bewijzen.

De mooiste laatste dienst werd toch wel bewezen door een oud-collega en zeilvriend van mijn schoonvader. Hij kende zijn zakelijke verleden goed en verwoordde heel mooi dat Gérard meer had verdiend dan hij ooit had gekregen, om vervolgens iedereen te vragen op te staan om Gérard een applaus te geven. Het applaus was daverend. Echt een geweldig moment!

Shakira had een prachtige, eerlijke en oprechte speech geschreven. Ze had zich erg druk gemaakt om wat ze zou gaan zeggen, maar toen ze er eenmaal voor ging zitten, vloeide er een geweldige tekst uit haar digitale pen. Die ze vervolgens ook wonderbaarlijk goed over haar lippen kreeg. Emotioneel natuurlijk, maar een soepel vloeiend verhaal. Ik weet zeker dat haar vader super trots was geweest. Ik was het in ieder geval ook. 🙂

Gelukkig kreeg ik mijn tekst er ook zonder al te veel horten en stoten uit. Het is wonderbaarlijk hoe je ineens de kracht krijgt om op dat moment je verhaal te doen, ondanks je eigen emoties en ondanks de verdrietige sfeer.

Dat receptie-achtige condoleren mogen ze van mij afschaffen. Wat een ellende. Al die mensen die schaapachtig staan te wachten in zo’n rij. Mensen die je nog nooit gezien hebt die je sterkte wensen. Op zich heel sympathiek, maar dat hoeven ze echt niet te zeggen van mij. Dat ze er zijn is al genoeg. En dan het meest vervelende: dat de doorstroom in de rij stokt omdat mensen toch even een praatje maken en dat er dan net iemand bij je staat die je echt niet kent. Je voelt je verplicht om dan maar iets te zeggen, terwijl je hem of haar echt niets te melden hebt… 😐

Maar dat mag de herinnering aan het mooi afscheid zeken niet negatief beïnvloeden. Het was een prachtige dag en het afscheid was meer dan waardig!

Ma al die emoties van de afgelopen week moest ik er vandaag echt even tussenuit. Ik heb al die dagen niets anders gezien dan de muren van ons huis, van het huis van mijn schoonouders en van ziekenhuizen. Ik ben dus maar gaan hockeyen. Even weg, even genieten van het spelletje en van het contact met m’n teamgenoten. Heerlijk was het. Dat we ondanks heel matig spel met 5-2 hebben gewonnen en dat ik 2 keer heb gescoord is niet belangrijk, maar wel humor.

Ik heb geloof ik alles bij elkaar 30 minuutjes op het veld gestaan. Het was meer wandelhockey dan wat anders. Bij een volle sprint voelt alsof iemand me tegen houdt en bij het pushen van een strafcorner voelt de bal als van lood. Ik merk dus echt dat mijn spierkracht aan het verdwijnen is. Ik heb ook geen greintje vet meer, wat als voordeel heeft dat ik dat niet hoef mee te slepen. Maar ik was bekaf. Gelukkig voelde ik me na twee broodjes kroket met heel veel mayonaise alweer wat beter! 🙂

Advertenties

6 comments

  1. Jules, wat een mooie beschrijving van het afscheid van Shakira’s vader! Goed, dat je vandaag ”naar buiten” ben geweest. Veel bewondering heb ik ook voor Shakira, die ik vandaag – met jullie prachtige oudste dochter – in Rhoon ontmoette. En nu toeleven naar de ”derde ronde”, want ook dat moet weer. Natuurlijk nemen je lichaamlijke krachten af, maar …….. je koppie zit vol kracht en dat is het allerbelangrijkste. Sterkte!
    Groetjes van Ali Wolff

  2. Wij, Jorg en ik, zijn weer erg onder de indruk van de manier waarop jij je emotionele achtbaan van je afschrijft. Wat goed dat jullie beiden zo mooi hebben kunnen spreken tijdens het afscheid. Ik weet zeker dat je schoonmoeder en al jullie naasten dat waardeerden.
    Sterkte, ja, t is inderdaad een overbodig woord, maar weet niets anders te zeggen,
    en als we iets voor jullie kunnen doen…bel…mail…sms…
    Liefs, Jorg en Angela

  3. Wat ik hier aan kan toevoegen is, heel mooi weergegeven Jules. Trots op Shakira, en knap van jou, samen gaan jullie het doen. Heel veel sterkte en veel mooie momenten. In gedachten leven wij, heel erg met jullie allen mee.
    Lieve groeten, Monique en Jules

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s