Leuke zusters…

Vandaag zat ik om kwart over negen in het IJsselland Ziekenhuis. Klaar voor het longfunctie-onderzoek om half 10 en daarna om 11 uur de beenmergfunctie. Ik werd om half 10 gehaald door de verpleegkundige, een leuk, jong ding. 🙂

“U komt voor een beenmergpunctie, toch?”
“Ja, en voor een longfunctie-onderzoek.”
“oh, om hoe laat?
“nou, nu om half 10!”

Dat liep dus helemaal mis! Uiteindelijk kwamen ze er om 10 uur achter dat het toen eigenlijk alweer te laat was om het onderzoek alsnog te doen. Er was geen ruimte meer.

Met een beetje een grote mond en wat hulp van de hematoloog werd het uiteindelijk toch nog geregeld. Het longonderzoek verliep verder prima en de uitslagen waren ok, geloof ik.

Daarna moest ik terug naar de afdeling waar de beenmergpunctie zou plaatsvinden. Ik meldde me weer bij dezelfde verpleegster en die ging eea in gang zetten, zei ze. Een half uur later was er nog niets gebeurd… De muts was het gewoon vergeten! 

Met een beetje hulp van de hematoloog ging uiteindelijk het gas erop en zat ik toch vrij snel bij het longonderzoek. Dat was met een paar keer in en uitademen zo gepiept. De uitslag was prima, maar dat zegt derderangs niets over de Hodgkin.

Weer terug boven was het weer wachten op de beenmergpuctie. Natuurlijke duurde ook dat te lang omdat dezelfde zuster liep te slapen. Maar het hoogtepunt moet nog komen…

Een andere zuster (blond, jong, strak, leuk koppie) ging het infuus aanbrengen in mijn linkerhand. Ik voelde al direct dat het niet helemaal goed zat en bij het doorspoelen ontstond dan ook een bobbeltje. Infuus er weer uit…

Het schatje ging het nu rechts proberen in een heel goed zichtbaar bloedvat met hulp van een collegaatje. Ook nu ging het mis. Bij het prikken werd ik direct een beetje misselijk. De meisjes gingen vrolijk door, tot ik bijna van mijn graat ging…

Gelukkig kwamen er snel twee seniore kenaus binnen die me op bed legden, bij lieten komen en vervolgens zonder enige moeite de infuus aanbrachten… Hulde, maar Je voelt je dan best wel een oefenpop kan ik je vertellen!

Van de punctie heb ik verder niet heel veel meegekregen omdat ik met een licht roesje kreeg. Daardoor was het gelukkig ook totaal niet pijnlijk.

Morgen de CT scan!


Zo hoort ie dus te zitten…

Advertenties

One comment

  1. Marathon Man revisited lijkt t wel. Gnoomen. Voortaan maar gewoon meteen om lesbische voormalige oostduitse kampbewaakster vragen – hardhandig maar efficient!
    om af te sluiten met een Oud Brabantsche Wijsheid : van un mooj bort kundu nie vretuh!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s