Hoe mijn omgeving reageert

Het is een raar fenomeen. Je hoor dat je kanker hebt en dan moet je je omgeving gaan informeren. De belangrijkste mensen wisten natuurlijk dat ik een lopend onderzoek had, maar ik was zelf bijzonder positief over het resultaat.

En ook na het horen van het slechte nieuws voelde ik me niet ineens heel slecht. Ik werd ook niet bang of iets dergelijks. Ik ben iemand die vooral snel weer vooruit kijkt en het probleem aanpakt.

Mijn motto: “er is pas een probleem als het niet opgelost kan worden”

Gelukkig is niet iedereen zo nuchter. De reacties van anderen op het slechte nieuws zijn dan ook erg uiteenlopen. Van heel emotioneel to bijna koud zakelijk. Sommige mensen barsten meteen zelf in huilen uit. Waarschijnlijk omdat het nieuws ze herinnert aan een vergelijkbare ervaring in het verleden of mogelijk omdat je toch best wel wat voor die mensen betekent. Anderen zijn gewoon emotionele hoopjes…

De emotionele reageerders voelen zich ook snel schuldig want zij “moeten jou toch troosten in plaats van andersom”. Gek genoeg is dat bij niemand zo op mij overgekomen. Ik merkte aan mezelf sowieso dat ik bij het overbrengen van de boodschap zoveel mogelijk probeerde te voorkomen de ander te laten schrikken en zelf mensen op hun gemak ging stellen. Gevolg was dat mensen daar weer moeite mee hadden.

Allemaal niet te moeilijk doen! Ik heb kanker en het is te genezen. Het wordt ff klote, maar ik kom er bovenop. Zo is het en niet anders!!! 🙂

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s