De operatie / biopsie

Het was vrijdag 15 januari. Ik ging “even” een bioptje laten uitsnijden… Ik had die dag vrijgehouden, maar was eigenlijk in de veronderstelling dat ik ’s middags wel weer wat zou kunnen werken. Ze moesten even een sneetje maken in mijn hals en een stukje van de klier verwijderen, zodat ze die onder de microscoop konden leggen.
Had ik me even vergist…

Natuurlijk had ik van tevoren een gesprek met de chirurg en zelf ook nog een apart gesprek met een anesthesist. Ze waren er allemaal vrij laconiek onder: “kleine ingreep”, “zo gepiept”, “gezonde vent”, “maar even onder narcose”. Maar het liep allemaal wat anders.

Ik moest me om 7 uur melden in het IJsselland. Ik was met de metro gegaan. Dat was wel zo makkelijk voor iedereen. De kinderen moesten immers gewoon naar de creche/school. Ik had voor de zekerheid wel m’n schoonvader gevraagd of hij me “eventueel” kon komen ophalen.

Het ging allemaal heel snel. Om kwart over 7 had ik de operatie outfit aan, een paar pillen naar binnen gewerkt en was ik er klaar voor. Ik werd naar de voorbereidingskamer gebracht. Daar nog even overleg met de behandelende chirurg en hoppatee, naar de OK en onder zeil. “Haal dat ding maar meteen helemaal weg, hoor!” zei ik tegen ‘m.

Later werd ik wakker in de uitslaapkamer. Ik had het idee dat er een vrachtwagen over me heen was gereden. Ik had mijn ogen half open, maar het gevoel dat ik nog in een diepe slaap was. Een zuster vroeg of ik misselijk was en pijn had. Misselijk was ik zeker niet, maar daar had ik dan ook allerlei preventieve medicijnen voor gekregen. Pijn had ik ook niet echt. Het zeurde wel en ik kon mijn nek moeilijk bewegen.

Volgens de zuster zag ik lijkbleek en ze wilde me eigenlijk niet naar huis laten gaan. Ze was bang dat ik van mijn graat zou gaan of de auto onder zou spugen. Voor dat laaste was ik zeker niet bang, maar ik moest wel met een rolstoel naar de auto. Thuis aangekomen ben ik m’n bed ingedoken met wat pijnstillers. Na drie uur slaap ging het weer een beetje.

Achteraf kreeg ik te horen dat ze flink hebben huisgehouden om de klier in z’n geheel te verwijderen. Hij lag helemaal ingebed in het spierweefsel. Je hals is blijkbaar erg kwetsbaar omdat er veel zenuwen en aders doorheen lopen. Tijdens de operatie heb ik blijkbaar ook veel bloed verloren. Vandaar dat ik zo wit zag en brak was.

Een dag of vijf later was ik weer redelijk goed hersteld en kon ik weer vol aan de slag met werk. Nu was het wachten op de uitslag…

Advertenties

One comment

  1. Nou Jules, heftig! Dit had ik niet helemaal begrepen zo.sterk van je zo alles op je blog gooien! Keep us posted. Sterkte en we zijn er voor je, jah mahn, DSKS

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s