Qua gezondheid gaat het gelukkig heel goed met me. Ik voel me nog steeds top en kan echt bijna alles doen en laten wat ik wel. Voor laat naar bed gaan en veel drinken wordt ik gestraft, maar dat was vroeger ook al zo.

Twee weken geleden heb ik nog een controle gehad met een CT-scan: alles was goed. Iedereen blij! Echter…

Begin van de zomer verheugden we ons op een heerlijke vakantie met het gezin in Portugal. Een kleine week voor vertrek sloeg echter het noodlot toe: mijn schoonmoeder werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Ze hard ernstige buikklachten. Ze had al een dag of 14 wat last, maar ‘s middags zat ze nog gezellig bij ons in de tuin een wijntje te drinken. Na het eten ging ze misselijk naar huis en een half uur later belde ze dat het niet meer ging.

48 uur later was ze onder het mes geweest en hadden de artsen een darmtumor ter grootte van pruim verwijderd. Een enorm heftige ingreep. Het bericht dat m’n schoonmoeder darmkanker had sloeg in als een bom. Natuurlijk op de eerste plaats bij haarzelf. Maar m’n schoonmoeder was er vrij gelaten onder: “het is niet anders” en ze is de ingreep en het herstel kranig ondergaan.

Voor Shakira was de impact ook enorm. Eerst krijgt je man kanker, tijdens de chemobehandeling krijgt je vader een fatale hartstilstand en nu je moeder… Als je dan ook nog enig kind bent en uit een bijzonder hecht gezin komt, lijkt je wereldje ineens heel klein.

Het gaat inmiddels weer heel erg goed met m’n schoonmoeder. Voor zover de artsen het kunnen beoordelen is ze schoon en de ellende van een stoma en chemo is haar bespaard gebleven.  Ze heeft veel geluk gehad en prijst zich daar nu ook gelukkig mee. Dat is natuurlijk ook voor Shakira een hele opluchting.

Ook nu was kanker weer een keerpunt in ons leven: we hebben ervoor gekozen meer rust te zoeken en nog meer te genieten:

Carpe diem!

En dat moeten meer mensen (kunnen) doen. Daarom bij deze mijn oproep: STA OP TEGEN KANKER! En steun het KWF.

Wat een heerlijk gevoel weer. We hebben het hele seizoen prima gehockeyd en alleen punten laten liggen tegen de directe concurrentie. Maar zoals de voetbal-grootheden ook zeggen: je wordt kampioen tegen “de kleintjes”. Wij hebben het meest constant gespeeld en dat is een verdienste van ons hele team. Het is extra leuk, omdat we qua gemiddelde leeftijd ook in de veteranen zouden mogen spelen. Maar we zijn massaal in ontkenning – en terecht!

En als slagroom op de taart, mag ik me na dit seizoen opnieuw topscorer van ons team noemen. De drie goals van vandaag hebben daar prima aan bijgedragen! Met nog één wedstrijd te spelen sta ik op 23 goals en onze tweede goalgetter op 16. Ik ga ‘m volgende week aan een paar extra goals helpen, maar 7 in één pot, lukt ook hem niet!

Stiekem vind ik het best bijzonder. Op het moment dat normaal gesproken de voorbereiding van een nieuw seizoen begint, ben ik gestart met revalideren met de bedoeling om in oktober weer een beetje mee te kunnen spelen. Ik stond vrij snel alweer op het veld – met een dramatische conditie – en maakte op 3 oktober m’n eerste goal. Elke wedstrijd kon ik meer minuten maken en na de winterstop kon ik weer redelijk op volle kracht mee en nu ben ik weer bijna de oude.

Dit kampioenschap is een mooie kroon op het werk. Op de eerste plaats voor ons team, maar ik ben ook rete-trots op mezelf! Volgende week de huldiging op de club en daarna aan de saté bij Stobbe. Het bier gaat rijkelijk vloeien!!!

Golflegende Severanio Ballesteros is de ochtend van 7 mei in zijn huis in Spanje overleden. Hij werd slechts 54 jaar. Toen de familie van de Spanjaard gisteren via zijn website liet weten dat de conditie van de Spanjaard ernstig was verslechterd, vreesde de golfwereld al voor het ergste.

Nauwelijks 24 uur na het bericht op zijn website melden verschillen Spaanse bronnen (TVE, Marca) dat de vijfvoudig majorwinnaar in de vroege ochtend van zeven mei, bij het opkomen van de zon, de strijd tegen zijn hersentumor heeft verloren. Dat bericht werd helaas rond kwart voor negen bevestigd op de website van Ballesteros. In het bijzijn van zijn familie in zijn huis in Spanje kwam een einde aan het leven van de meest charismatische Europese golfer ooit.

Lees verder op golf.nl

In memoriam: Seve Ballesteros (Out of Bounds)

Dinsdag 19 april mocht ik me weer melden om bloed te prikken. Ruim op tijd deze keer, maar dat was vooral omdat het voor mij handig uit kwam. De vrijdag daarop – 22 april – stond de CT-scan op het programma. Dat was de eerste scan weer sinds augustus en daarmee ook de eerste serieuze controle. Trouwe lezers weten dat ik niet zoveel waarde hecht aan de tussentijdse controle waarbij ze alleen naar de bloedwaarden kijken en wat fysiek onderzoek wordt gedaan: kliertjes voelen. Dat leverde anderhalf jaar geleden ook niets op, dus waarom nu wel…

Met een CT-scan wordt een soort foto gemaakt van je hele bovenlijf en kunnen ze door het gebruik van contrastvloeistof de grootte van je klieren meten. Daar heb je dus echt wat aan. Als de klieren namelijk groot zijn – groter dan 15 mm – zou er wel eens iets mis kunnen zijn. En omdat je toch enigzins het vertrouwen in je eigen lijf verliest als je eenmaal diagnose kanker hebt gehad, leef je toch aardig gespannen naar zo’n scan toe.

In het maken van zo’n scan wordt je trouwens ook ervaren. Het nuchter blijven drie uur ervoor, het drinken van de liter contrastvloeistof in die drie uur, het uitkleden in de tussenkamer en het ritueel in de scanruimte zelf. Ik was dan ook enigzins verrast toen de de zuster zei dat ik m’n polo aan mocht houden. Stof schijnt de rontgen niet tegen te houden. Op zich logisch, maar toch opmerkelijk dat ik dat nog niet eerder had gehoord. Nog meer verrast was ik toen ik direct na binnekomst op de scantafel moest gaan liggen. “Moet ik niet nog even 2 bekers water drinken?” (Dat schijnt belangrijk te zijn voor de werking van de contrastvloeistof). Een rood hoofd en duizend maal excuses waren het gevolg….

Na de scan ben ik naar de assistente van m’n hematoloog gelopen. Ik had namelijk niet zo’n zin om tot 2 mei te wachten op de uitslag. Of hij me eerder kon bellen dus. Na wat tegenspartelen en onzinreacties als “het duurt even voor de uitslag is binnen is” stemde ze toe om het te vragen. De hematoloog kent me en weet dat hij de boodschap wel telefonisch kan brengen, goed of slecht. Dus hij zou me woensdag bellen. En dat deed hij:

“ER ZIJN OP DE SCAN GEEN NIEUWE ONTWIKKELINGEN TE ZIEN.”!!!

De opluchting is groots. Bij mezelf en bij Shakira natuurlijk ook. Vooral voor haar was het weer een emotionele tijd. Ik weet – ondanks de twijfels – hoe ik me voel. Zij weet de twijfels natuurlijk ook. Daarbij zou haar vader dinsdag zijn verjaardag vieren, wat flink wat extra emoties losmaakte. Ik heb haar dan ook meteen gebeld en omdat ze niet beter wist dan dat we 2 mei naar de hematoloog zouden gaan, was de verassing voor haar extra groot.

De champagne kan dus weer open! Scheelt toch weer, die goede uitslag.

Het begon al bij de diagnose. Horen dat je kanker krijgt is natuurlijk erg heftig. Maar mijn internist vertelde me niet dat het kanker was, maar zei “Het is toch Hodgkin”. Ik was er niet vanuit gegaan, maar die van binnen hou je overal rekening mee. En ik had natuurlijk op internet al een en ander uitgezocht, dus ik wist wel meteen dat Hodgkin een vorm van lymfklierkanker is.

Behalve dat hij het woord “kanker” niet gebruikte – ik weet eigenlijk niet of hij dat expres deed – zei hij er direct achteraan “en dat is over het algemeen goed te behandelen”. Op een of andere manier ging door die tekst bij mij een knopje om! Mijn hersenen gingen meteen in de projectmodus. Er schoten allemaal vragen door mijn hoofd als “Wat voor behandeling is dat? Hoe lang gaat dat duren? Wat zijn de effecten van de behandeling? Wat betekent dat voor mijn werk? Etc…”. Het leek alsof niet-genezen geen optie was.

Toen we thuis kwamen en zo’n beetje iedereen in de eerste lijn hadden geïnformeerd, zijn we ons via internet gaan verdiepen in de ziekte. Shakira stak daar eigenlijk meer energie in dan ik. Zij was het dan ook die het boekje De erfenis van Thomas Hodgkin bestelde. In dat boekje werd het verhaal verteld van een directeur van Landal Greenparks. Hij beschouwde zijn ziekte als een flinke en langdurige verkoudheid. Dat leek mij ook wel een mooie insteek.

Toen de definitieve diagnose werd gesteld, bleek ook nog eens dat ik in de laagst mogelijke risico klasse zat. Al met al reden genoeg om positief te zijn. Onlangs heb ik het boekje Beter van Maarten van der Weijden gelezen. Ik vraag me af of ik zo optimistisch was geweest als ik zijn diagnose had gehad…

Nu zit ik weer vol optimisme in het leven. Maar toch merk ik dat ik af en toe onzeker ben over mijn gezondheid. Heel normaal schijnbaar, want ik lees en hoor niet anders van andere ex-kankerpatiënten. “U bent genezen, met garantie tot de voordeur!”. Af en toe heb ik iets wat op een bijverschijnsel lijkt (jeuk, vermoeidheid, nachtzweten) en dan schieten natuurlijk meteen alle scenario’s door je heen. Over 3 weken heb ik weer een afspraak bij de hematoloog. Inde aanloop krijg ik een CT-Scan. Toch wel spannend… maar ik blijf optimistisch!

Laat ik eens beginnen met mijn gezondheid. Daarmee gaat gelukkig alles helemaal prima. Twee weken geleden heb ik weer een controle gehad. Alle bloedwaarden waren goed. Alleen de bezinking wisten ze niet, want daar was niet op gecontroleerd. Foutje… Ook een beetje m’n eigen schuld omdat ik het originele prikformulier was vergeten mee te nemen. Domdom.

Of ik alsnog mijn arm even wilde aanbieden bij het lab. Dan zou het bezinksel alsnog gecheckt worden. Ik vond één naald voor die dag wel even genoeg. Ik voelde me prima en ook de thoraxfoto was goed, dus ik geloofde het wel. Over twee maanden weer een controle. Dan voor het echie, want dan wordt een CT-scan gemaakt.

Overigens wordt is soms wel een beetje zenuwachtig, hoor. Dan zwellen er ineens klieren op en natuurlijk denk ik dan meteen: “het zal toch niet…”. Gelukkig zijn ze steeds wel te verklaren en zijn ze ook binnen een paar dagen weer weg.

Mijn herstel gaat ook heel goed. Ik kan met goed fatsoen weer (meer dan) full-time werken en mijn conditie komt ook weer in de buurt van het oude niveau. Ik hockey weer twee keer per week en loop daarnaast nog eens in de week een half uurtje hard. De enige beperking die ik voel is dat ik wat eerder in mn bed moet liggen dan vroeger en m’n slaap wat harder nodig heb. Maar dat is alles, dus niemand hoort mij klagen!

Nu heb ik weer een paar hele drukke weken achter de rug voor Stichting Out of Bounds. Het afgelopen weekend hebben we op de Amsterdam Golf Show gestaan. Daar binnenkort meer over. Om te zorgen dat we daar goed voor de dag zouden komen hebben we als een speer een mooie brochure laten ontwikkelen. En daarnaast hebben we de laatste (grote) hand gelegd aan de nieuwe website zodat die ook live kon.

De ontwikkelingen voor de stichting lopen dus gestaag door. Ik ben enorm trots dat we kunnen melden dat we de eerste cliënten onder begeleiding hebben. Een mooie mijlpaal. De eerste reacties van zowel de cliënten als van de coaches zijn positief.

Ondanks de drukte heb ik me voorgenomen om de schrijffrequentie weer een beetje op te schroeven. Ik ga mijn best doen om elke drie of vier weken iets te schrijven. Dus: tot snel weer!

Toen we de diagnose Hodgkin te horen kregen, zijn we – voor de behandelingen begonnen – er even lekker tussenuit gegaan. Met z’n tweeën zonder kinderen. Even volledig aandacht voor de situatie en vooral voor elkaar. Ik kan het iedereen aanraden: maakt niet uit wat je doet, maar neem even tijd met je geliefde om op te laden en echt samen de strijd aan te gaan.

Nu zijn we er weer even met z’n tweeën van tussen. Juist op dit moment om alle turbulentie van het afgelopen jaar te verwerken. En om het cirkeltje echt rond te maken, zijn we weer gaan skiën. Zelfde stekje, lekker vertrouwd. En ik ben ontzettend blij dat ik eigenlijk zonder problemen weer net zo kan skiën als een jaar geleden.

We gaan er nog lekker een paar dagen van genieten! Met z’n tweeën, gelukkig dat het kan!

We spelen reserve hoofdklasse in de zaal en dat is heel leuk. Sowieso is het niveau best hoog, maar ook het feit dat we al jaren dezelfde teams tegenkomen maakt het ook erg gezellig. Iedereen kent elkaar en dat maakt wat er gebeurde extra heftig.

In de 18e minuut van de eerste helft gebeurde het. De scheidsrechter floot op een vreemd moment. Alle spelers keken vragen naar hem en zagen hem naar een speler toelopen, die op de grond lag. Mijn eerste gedachte was dat hij ongelukkig met iemand gebotst was, maar er was niemand in de buurt. Ik stond redelijk vlak bij. Met een paar stappen zag ik dat het niet goed was.

Waarvan ik eerst dacht dat het een ademhalingsprobleem was of een epileptische aanval, bleek later een hartaanval te zijn. Hoe bizar! Een jonge gast – 30 jaar – die je beter kent dan alleen van zien, zakt zo een paar meter van je vandaan in elkaar. De rest van de avond lijkt als een vreemde film. Reanimeren (gelukkig is er bij hockey altijd wel een arts in de buurt), ambulance, defibrilatie… wachten op het moment dat hij opstaat… dat moment komt niet… hij in de ambulance weg…

De volgende ochtend kwam het verlossende bericht dat hij het heeft gered. En gelukkig gaat het nu ook goed met hem. Het ziet ernaar uit dat hij volledig en zonder blijvende gevolgen herstelt. Wat een enorme opluchting… voor hem, voor zijn familie, maar ook voor zijn zwangere vriendin…

Je leest dit soort verhalen wel eens over sporters. Vorig jaar nog over Ajaxied Evander Sno. Voor mij en alle anderen die aanwezig waren in de zaal zullen dit soort verhalen voortaan een stuk dichterbij voelen!

Ik zeg het nog maar een keer: carpe diem!

Omdat ik nog steeds spoedstempels op m’n labformulieren krijg, was het gisteren weer een bliksembezoek. Het blijft lachen om die snuiten in de wachtkamer vol onbegrip te zien!

Vandaag duurde het wat langer. Uiteraard liep het spreekuur uit, maar ik heb de wachttijd goed besteed met een bezoekje aan de geheel vernieuwde dagbehandeling. Die is echt prachtig geworden! Hele comfortabel ogende stoelen en zelfs een flatscreen bij elke stoel. Ik zou bijna weer een giftje willen!

Ik ging vooral langs bij “B3-rechts” om even hallo te zeggen tegen m’n favoriete onco-verpleegkundige. Het weerzien was bijzonder en vol complimenten – mijn kant op. Hahaha! Ze vond dat ik er geweldig uitzag en was daar erg blij om. Ze vroeg meteen naar Shakira en de kindjes. Echt superlief. Ze vertelde ook dat het naar omstandigheden goed gaat met m’n “borstkankervriendin” en dat was veel meer dan waar ik hoop op had.

De resultaten van het “onderzoek” waren overigens (zei hij achteloos) prima: geen bijzonderheden. M’n bloedspiegel gaf weer dezelfde waardes als in 2009. Helemaal goed dus. En ook fysiek geen mankementen – behalve een gruwelijke spierpijn in benen en billen van het zaalhockeyen. 28 februari mag ik weer terugkomen. Dan wordt er – formaliteit – een thoraxfoto gemaakt. De keer erop waarschijnlijk ook een CT-scan. Helemaal prima!

Ps: terwijl ik dit schrijf ontvang ik een mailtje van een oude bekende dat bij hem ook lymfklierkanker is vastgesteld…. dat is even slikken…

Het is ondanks alles ongelofelijk hoe snel 2010 voorbij is gegaan. Het is nu bijna een jaar geleden dat ik mijn diagnose kreeg. Van de ene kant voelt het als een eeuwigheid geleden, omdat er zoveel is gebeurd sindsdien. Van de andere kant kan ik me een aantal momenten daaromheen herinneren als de dag van gisteren.

Het hele circus heeft er natuurlijk wel ingehakt. Voor mezelf, maar vooral ook voor Shakira. De combinatie man ernstig ziek en plotseling je vader verliezen is er een die je niemand gunt. Gelukkig heelt tijd de meeste wonden en begin ik aan haar te merken dat ze ook dit een plaatsje kan geven.

De chemo-behandelingen lijken ook alweer ver weg en ik heb soms moeite om me in te beelden hoe ik me op die na de giften voelde. Mijn lijf doet het inmiddels weer redelijk als vanouds. Gelukkig heb ik geen grote fysieke ongemakken overgehouden aan de chemo. Ik voel me goed, kan weer gewoon sporten en in principe bijna alles doen en laten wat ik wil. Ik moet alleen zorgen dat ik een beetje op tijd ga slapen, omdat slaapgebrek er meer inhakt dan vroeger.

Goede voornemens heb ik niet gemaakt. Dat deed ik voorheen ook nooit. In ieder geval niet rond je jaarwisseling. Waarom zou je dingen die je graag wilt doen uitstellen tot 1 januari? Bovendien ervaar ik die hele poespas om oud en nieuw als een momentum dat komt, maar vooral ook weer gaat. Denk maar aan al die rokers die gaan stoppen en er in de tweede week van januari alweer de brui aan geven.

Doe mij maar een goed voornemen voor elke dag: genieten. Carpe diem!

Graag wens ik iedereen – ook namens de rest van mijn gezin – een heel gelukkig, gezond en ook een beetje een sportief 2011!!!

Oh ja, onderstaande nog even met jullie delen: een soort jaarrapport van WordPress over mijn blog. Best indrukwekkend…. en met dank aan jullie!!!

———————————————————————————